Mijn verhaal
Als kind vloog ik overal makkelijk doorheen. School ging vanzelf. Ik las veel en begreep de stof zonder moeite. Hulp vragen hoefde niet. Alles leek me aan te komen waaien. Wat ik toen niet wist: als je niet leert ergens écht voor te werken, krijg je later alsnog de rekening. Zo gebeurde het op de middelbare school, bij het kiezen van een profiel. Ik wilde eigenlijk meer met wiskunde, natuurkunde en scheikunde, maar daar moest ik moeite voor doen. Dus ontweek ik het.
Ik koos voor een compleet andere weg: muziek. Na een zomer vol niks doen begon ik aan het conservatorium, en al na een paar dagen voelde ik me compleet overweldigd. Zoveel vakken, zoveel huiswerk… Ik dacht dat ik hier hetzelfde kon doen als altijd: halfbakken mijn best doen en toch wel meekomen. Dat werkte niet. Ik verzoop.
Ik ging niet naar mijn stage. Ik zat huilend boven mijn huiswerk, verloor mijn liefde voor muziek en vluchtte weg in games. Tegen mijn ouders zei ik niets. Om hulp vragen kwam niet in me op. Ik hield mezelf druk. Altijd iets te doen. Achteraf gezien was het vooral bezigheidstherapie: bewegen zonder vooruit te gaan. Uitstel van executie.
Pas na maanden ontdekten de docenten op het conservatorium dat ik niet op mijn stage verscheen. Ze waren niet boos, maar bezorgd. Toen kwam die ene vraag: “Gaat het wel goed met je?” Het haalde mijn filter eraf. Nee, het ging niet goed. Ik kon dit niet. En ik wilde het ook niet meer. De realiteit die ik zo hard probeerde te ontwijken, lag ineens open op tafel.
Na een periode in een zwart gat begon ik aan een nieuwe studie aan de universiteit. Breed en veilig, vooral omdat ik de vraag “Wat wil ik dan?” bleef ontwijken. Ik deed extra lang over mijn studententijd, omdat deze vooral gevuld was met andere activiteiten dan studeren. Ook dat was bezigheidstherapie: tijd vullen om de echte confrontatie uit te stellen.
Die kwam, bijna bij toeval, bij mijn eerste ‘grote mensen baan’. Ik ontdekte dat ik energie kreeg van begrijpen hoe systemen en mensen werken. Dat inzicht bracht me richting IT. Als Test Consultant stortte ik me volledig op het vak. Voor het eerst in mijn leven deed ik ergens echt moeite voor. En het werkte.
Ik bouwde een netwerk op, werd een bekend gezicht in de internationale testcommunity, werd spreker op conferenties en ging als zelfstandige verder. Pas toen, ruim in mijn twintiger jaren, kreeg ik vertrouwen in mezelf en mijn werkethiek. Het inzicht was pijnlijk helder: ik liep niet vast door omstandigheden. Ik liep vast door mezelf.
Die mogelijkheid om moeite te doen had altijd al in mij gezeten. Ik had mezelf jarenlang beziggehouden met bullshit en bezigheidstherapie, omdat dat veiliger en makkelijker voelde dan verantwoordelijkheid nemen.
Met dit brilletje ging ik naar mijn eigen gezondheid én die van anderen kijken. Waarom lopen mensen vast met gezonder leven? Ook hier zag ik dat omstandigheden vaak als reden werden gegeven, maar eigenlijk lopen mensen vooral tegen hun eigen bullshit aan. Daarom hou ik mijn klanten een spiegel voor, zodat ze daarna écht in beweging kunnen komen.
Nu weet ik dat moeite doen de moeite waard is. Dat je hulp mag vragen. Dat je blind kunt zijn voor je eigen patronen. En dat juist het aankijken van de verborgen realiteit je écht in beweging brengt. Want meestal zit niet de wereld je in de weg, maar jij jezelf.
